MECHANIZM I TECHNIKA WAMPIRYZACJI cz.1

Tekst ten dedykuję Akhkharu (coœ mi się nie chce grzebać za twoim imieniem duchowym, tak więc nadal będę z siebie 'robił głupa':)) i wszystkim wampirkom na psr :)
Roger de Lafforest MOC ENERGII
Rozdział II MECHANIZM I TECHNIKA WAMPIRYZACJI
Jak żyć bez nieznanego przed sobš? Rene Char
Czy odkryję tajemnicę czy też zwyczajnš hipotezę, którš z trudem bym narzucał? Jakie to ma znaczenie! Sšdzę, że warto opisać mechanizm pewnej tajemniczej operacji, której wyniki stwierdzono, choć nie wiadomo, jakie się przy niej stosuje œrodki. Mam na myœli wampiryzację, która nas zajmuje od poczštku tej ksišżki, a której arkanów nikt nie oœmiela się odkryć. Aby zrozumieć, a póŸniej zaakceptować moje wyjaœnienia, trzeba się najpierw oswoić z doœć specjalnym pojęciem przedstawiajšcym naszš osobowoœć jako trzypiętrowš budowlę. Podam schematycznie: najpierw jest częœć widoczna, którš wszyscy znajš, ja; następnie rodzaj magnetycznego przedłużenia mnie, czyli dublet, zarazem opiekun i wysłannik specjalny na dalekie reportaże, wędrujšcy ambasadornawišzujšcy tajne kontakty z podœwiadomoœciš zbiorowš i siłami kosmicznymi; w końcu jest cień, czyli korzeń mnie, moje elektryczne przedłużenie zasilane i informowane przez siły sejsmiczne; jest on do pewnego stopnia panowaniem ziemi nade mnš, jak dublet jest panowaniem nieba. Proces wampiryzacjiprzebiega w całoœci na poziomie dwóch tajemniczych przedłużeń ja: dubletu i cienia. Dlatego operacja pozostaje tajna i najczęœciej nieznana samym aktorom, chyba, że prowadzi jš wampir œwiadomy tego, co robi. Mechanim jest następujšcy: dublet, który ma zdolnoœć odchodzenia od ja, a mentalnoœć zdobywcy, łšczy się z cieniem osoby wyznaczonej mu. Wtedy właœnie wampiryzowany jest opróżniany z energii poprzez cień; odnosi doœć niepokojšce wrażenie, że go wchłania ziemia, przerywa się równowaga między parciem sejsmicznym i kataraktš kosmicznš, traci swój oœrodek, jest wcišgany w nicoœć; musi dać dar z siebie goœciowi, otworzyć zawory swojej żywotnoœci. W tym czasie zdobywczy dublet, napęczniały swoim eterycznym łupem, przekazuje swojemu ja całš skradzionš energię. Taki cudowny obwód, od producenta do konsumenta, najczęœciej powstaje przypadkiem, próżnia bowiem usiłuje się napełnić kosztem pełni. Czasami dla zrównoważenia poziomów jakaœ opatrznoœć czyni wszystko, żeby doprowadzić do kontaktu dwóch naczyń, które tego potrzebujš. Czasami instynkt samozachowawczy potwora rozpętuje proces wampiryzacji. Rzadziej jest on dziełem przestępców znajšcych technikę, organizujšcych przepływ energii dla siebie bez zadbania o los ofiary. W każdym razie kimkolwiek byłby drapieżnik, kimkolwiek byłby wyzyskiwacz, ofiary nie wiedzš, że sš "zjadane"; uważajš się za chore, przygnębione, anemiczne; ufajš lekarzom przypisujšcym im œrodki wzmacniajšce lub zmianę klimatu. Żeby ofiary nie umierały jak idioci opiszę im kilka najbardziej charakterystycznych objawów przeżywanej wampiryzacji. Często zaatakowany wampiryzmem czuje wewnętrzny , paraliżujšcy go chłód, nawet, kiedy temperatura otoczenia jest wysoka. Innym razem zdaje mu się, że jest wssysany w œrodek ciała na ogół w punktach czakramów; czuje wcišganie w wewnętrznš próżnię. Wcišganie obejmuje tak mózg (tworzšc nieprzyjemne wrażenie, że się jest pozbawionym wszelkiej inteligencji), jak koniec splotu pacierzowego, przy koœci ogonowej (co wywołuje lodowaty popłoch szpiku), serce (co odpowiada "małej" œmierci, rozprzestrzeniajšcej się w całym krwiobiegu jak żałobna mgła). Innym charakterystycznym objawem jest stan jakby autohipnozy, rodzaj sennoœci mediumicznej, która pozwala czasem wampiryzowanemu, jeżeli ma odrobinę uzdolnień pozazmysłowej percepci, poznać swojego wampira, uœwiadomić sobie zwišzek, w którym jest ofiarš. Takie zjawisko występuje zwłaszcza wtedy, kiedy przekazywanie energii odbywa się między dwiema goršco kochajšcymi się istotami (kochankami, bratem i siostrš, matkš i dzieckiem). Jeżeli operacja odbywa się nocš, uœpiona ofiara nie budzi się - przeciwnie zapada w jeszcze cięższy sen - lecz we œnie można odczytać objawy wyjaœniajšce. Jeżeli jest to kobieta, będzie œniła, że karmi piersiš zachłanne, niewidzialne istoty, kórych kształtu ani natury nie rozróżnia; czuje jedynie z rozkosznym niepokojem, jak płynie mleko jej życia. Jeżeli jest to mężczyzna, będzie miał wrażenie , że jego sperma jest wchłaniana do wewnštrz, jšdra opróżniajš się, więdnš, wysychajš. Jeżeli wampiryzacja trwa za długo, albo zbyt często się powtarza, może doprowadzić do œmierci ofiary wskutek wyczerpania się jej energii życiowej. Na ogół jednak wampir chce utrzymać swój łup przy życiu, pozwala mu ładować akumulatory energii nim się całkowicie wyczerpiš. Dlatego trudno wkraczać w tego rodzaju stosunki łšczšce dwie osoby prywatne w kontekœcie powszechnej współzależnoœci. W imię jakiej moralnoœci można by się wtršcać w celu przerwania takiego zwišzku? Przecież głodny musi jeœć: takie jest naturalne prawo przetrwania. Ten, komu brak energii nie może znosić braku; ten kto jest pusty musi się napełnić. Nikt ani nic nigdy nie przeszkodzi, aby w naszym zamkniętym wszechœwiecie urzeczywistniała się równowaga poziomów sił. Zbytnio wampiryzowany sam z kolei stanie się wampirem, jeżeli ma na prawdę wolę przetrwania. Oczywiœcie istniejš swiadome poœwięcenia, na które zezwala miłoœć lub tchórzostwo albo rozpacz: sš ludzie z powołaniem męczenników. Próba ratowania ich byłaby niestosowna; odpowiedzieliby wam jak Martyna Moliera: A jeżeli ja lubię być bita? Natomiast wszystkim innym trzeba pozwolić na rozgrywanie gry wielkich praw bytu i zadowolić się ofiarowaniem małej elicie sposobu izolacji, o jakiej mówiłem, doradzać sprytnym, aby dla bezpieczeństwa nauczyli się zamykać dojœcie, uzbroić w niezbędne tarcze ochronne, lub pogódŸmy się i rozpłyńmy w tłumie, poddajmy się upokarzajšcym warunkom uzależnienia.
Portret - robot wampira
Wampiryzacja jest jednš z wielu matod przenoszenia energii z jednego osobnika do drugiego. Kiedy nie jest prostš, nieœwiadomš osmozš, ma złš opinię, bo praktykuje jš rodzaj "potworów" żywišcych się żywotnym fluidem bliŸniego, pochłaniajšcych bez wyrzutów sumienia żywotnoœć wybranej ofiary. Kiedy ciała fizyczne wampira i ofiary dotykajš się, mechanizm zabiegu jest prosty: wampirowi wystarczy podłšczyć się przez przyłożenie ust lub wewnętrznej strony lewej dłoni do punktów Ÿródła, przez które żywotna siła ludzkiego ciała wydziela się na zewnštrz. Do tego nadajš się nie tylko "wyjœcia", można się podłšczyć do wszystkich "drzwi prowadzšcych", przez które przebiega łšcznoœć z kosmosem w dwóch kierunkach. "Wchłaniajšcy" będzie mógł w ten sposób trafić prosto z serca do serca, a kiedy się znajdzie na miejscu będzie jadł do syta bez obawy, że mu coœ przeszkodzi. Jest wiele punktów przenikania; wampir ma kłopot jedynie z wyborem między punktami wynurzenia siedmiu głównych czakramów: bardzo otwartym punktem za lewym uchem, dokładnie ponad wyrostkiem sutkowym, zagłębieniami podkolanowymi, na lewym nadgarstku, gdzie się zazwyczaj mierzy tętno, pod pachami, w kostkach nóg i co się samo przez się rozumie w naturalnych otworach - bez obawy, że ktoœ zaprzeczy - zasugerować, że gry miłosne sš prawdziwš prowokacjš do wampiryzmu. Uœciœlam wszakże: nie wystarczy położyć ust lub wewnętrznej strony lewej dłoni na jeden z przenikalnych punktów, aby się rozpoczšł proces wampiryzacji, trzeba dodać hart stalowej woli. Nie jest wampirem każdy, kto tego chce. Potrzebne jest jeszcze opanowanie i niezawodna amoralnoœć, w przeciwnym razie zabieg spali na panewce. Przez "panowanie" rozumiem zdolnoœć opanowania (tworzenie) wyobrażalnych okolicznoœci, kierowanie ich narodzinami, a natępnie rozwojem wydarzeń przez wizualizację. Przez "amoralnoœć" rozumiem absolutnš neutralnoœć wobec następstw czynu, której nie należy oceniać nigdy w kategoriach zła lub dobra; to znaczy w skład rzeczonego problemu jak i jego rozwišzania, nie powinny wchodzić jekiekolwiek dane moralne; trzeba zachować obojętnoœć ducha, jak trapezista, który aby mu się powiodła akrobacja w powietrzu, myœli jedynie o poprawnym balansowaniu przyrzšdami, o czasie skoku w próżnię, a nigdy o niebezpieczeństwie na jakie się naraża, ani o moralnej wartoœci swojej akrobacji. Na powierzchni œwiadomoœci pojawiajš się dwa problemy: przyjemnoœć z udanego wyczynu i sprawdzenie czy warunki techniczne sš dobrze spełnione. Wspomniane przeze mnie wampiry można rozpoznać po kilku nieomylnch znakach, trzeba je poznać, żeby w porę podjšć œrodki ostrożnoœci. Najbardziej charakterystycznym objawem jest cyklotomia. Wampir kilkakrotnie w cišgu dnia przechodzi od stanów depresji do uniesienia. Kiedy jest na głodzie, jak narkoman, wpada w popłoch i jego zachowanie staje się dziwaczne. Drugi znak: ma manię dotykania rozmówcy; podczas rozmowy ujmuje go za rękę, za ramię; siada tuż obok niego, bez powodu kładzie mu rękę na udzie. W końcu, ale to już trudniej dostrzec, wzrokiem szuka przenikalnego punktu, a kiedy go znajdzie (nawet przypadkiem) nagle dziwnie nieruchowmieje, a to powoduje złe samopoczucie. Jeżeli dla zabawy lub przez niostrożnoœć chcecie go natychmiast zdemaskować, postępujcie tak jak on: dotykajcie go przy każdej okazji, a nawet bez okazji, wpatrujcie się uporczywie jego w lewe ucho, lub czakram na czole; nie bójcie się postępować gruboskórnie, wasza gra musi być widoczna. Wtedy zobaczycie jak wampir się peszy, potem oddala przerażony w obawie, że trafił na większego od siebie wampira.
Wchłonięci z kroniki wydarzeń
Gdyby wampira należało się bać jedynie z bliska, zagrożenie nie byłoby straszne, bo zawsze łatwo uniknšć czyichœ przesadnych dotknięć. Niestety wampiryzację można także uprawiać na odległoœć. Kiedy cel jest niestrzeżony, wampir dopadnie go równie łatwo, jakby go miał w zasięgu dłoni. CDN. -------------- PS. Uwaga! Dla wszystkich manipulatorów na psr mam niespodziankę, ale to na radzie tajemnica. :)